دوست عزیزم
متاسفانه چهره ات را به خاطر ندارم.
اما لحن نوشته ات آنقدر صمیمانه است که تو را دوست نزدیکم می بینم.
قراری ، کافه ای ، قهوه تلخی
حدست درست بود داشتم سیگار می کشیدم
ولی آن را اصلا به دوست جوانم توصیه نمی کنم.

به امید دیدار

مزاجی

سلام.می بخشی که تو خطابت میکنم.الان حتما داری سیگار میکشی و پیاماتو چک میکنی.اصلا کار خوبی میکنی.سیگارو میگم.راستی اولین بار که دیدمت میشد توی کافه سیگار کشید.قرار داشتی.منم فهمیدم و سوالامو خلاصه کردم.بیخیال.خواستم بیام دفتر اما اونجا زیادی وقت کم بود.زندگیت جالبتر از وکالتته.اما فک نکنم بیشتر از من قهوه ترک تلخ دوست داشته باشی.من یه دانشجو هستم کم کم تمومم ولی واسم میل بزن مرد.شعراتو هم خوندم.
اما من از کافه میشناسمت نه شعر.سر بزن به بلاگت و جوابمو بزار واسم